Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2008

Chasing Pavements

Διλήμματα σημαντικά - όχι και τόσο καθημερινά - που μας θυμίζουν ότι είμαστε ζωντανοί, νιώθουμε, επικοινωνούμε και πάνω απ'όλα αγαπάμε όπου και αν μας βγάλει αυτό. Όλα αυτά μέσα από την υπέροχα νοσταλγική φωνή της Adele που μιλά κατευθείαν στην καρδιά και μας θυμίζει πως είναι ν'αγαπάμε. Καλό βράδυ!



I've made up my mind,
Don't need to think it over,
If I'm wrong I am right,
Don't need to look no further,
This ain't lust,
I know this is love but,

If I tell the world,
I'll never say enough,
Cause it was not said to you,
And thats exactly what I need to do,
If i'm in love with you,

Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere,
Or would it be a waste?
Even If I knew my place should I leave it there?
Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere

I'd build myself up,
And fly around in circles,
Wait then as my heart drops,
And my back begins to tingle
Finally could this be it

Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere,
Or would it be a waste?
Even If I knew my place should I leave it there?
Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere

Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere,
Or would it be a waste?
Even If I knew my place should I leave it there?
Should I give up,
Or should I just keep chasing pavements?
Even if it leads nowhere

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008

Hi!

Καλωσήρθες στο blog. Αυτή είναι η πρώτη μου προσπάθεια να καταγράψω σκέψεις και συναισθήματα μετά από ένα χωρισμό. Ξέρεις, αντί να τα στέλνω σ'εκείνη και να στεναχωριέται. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω φίλους να μιλήσω γι'αυτό που μου συνέβει τον τελευταίο χρόνο (ντρέπομαι) και ελπίζω να βρεθεί κάποιος να μοιραστεί μαζί μου τις σκέψεις του.
Όλα ξεκίνησαν πριν από 14 μήνες (χειμώνας 07). Εκείνη την περίοδο ζούσα μόνος μου και προσπαθούσα να προσαρμοστώ στις καινούριες συνθήκες (χωρισμός μετά από μακρά περίοδο συγκατοίκησης) όταν γνώρισα τον άνθρωπο που έμοιαζε να είναι ο άγγελος μου. Τι να σας πρωτοπω? Πως ένιωθα τότε? Απορώ που πήγε όλη αυτή η δύναμη που είχα...

Συγνώμη που δεν ενημερώνω τακτικά το blog (δεν ξέρω αν το διαβάζει κανείς) πάντως αυτό το καιρό δεν έχω κουράγιο γι'αυτό. Σορρυ Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα